دام سبک مصداق بارز اقتصاد مقاومتی و امنیت غذایی
به گزارش آبیاری، یک کارشناس صنعت دامپروری نوشت، اگر بدنبال مدلهای اقتصادی تاب آور هستیم، دام سبک یکی از کلیدی ترین ومغفول مانده ترین بخش ها بوده که پتانسیل تبدیل شدن به یکی از ارکان اصلی خودکفایی را دارد.
یادداشت میهمان – احسان اتفاقی، کارشناس صنعت دامپروری: اگر به دنبال مدلهای اقتصادی تاب آور در ایران هستیم، صنعت دام سبک یکی از کلیدی ترین و مغفول مانده ترین بخش ها در این حوزه می باشد. این صنعت صرفا یک بخش تولیدی نیست؛ بلکه یک «زنجیره اقتصادی» است که پتانسیل تبدیل شدن به یکی از ارکان اصلی خودکفایی کشور را دارد. ظرفیتهای این حوزه را باید در ۴ محور راهبردی بررسی کرد:
۱. کاهش وابستگی به نهاده های وارداتی
بزرگترین چالش صنعت دامپروری در ایران، وابستگی شدید به نهاده های دامی وارداتی ذرت، سویا و جو است. دام سبک، یک مزیت رقابتی بی نظیر دارد: «انعطاف پذیری در تغذیه». این حیوان می تواند با تأکید بر مراتع و منابع داخلی علوفه، بخش بزرگی از نیازهای پروتئینی جامعه را بدون احتیاج به خروج ارز تأمین کند. این یعنی تولید پروتئین با قیمت تمام شده ای که بر خلاف دام سنگین، کمتر تحت تاثیر نوسانات قیمت دلار قرار می گیرد. این یکی از حیاتی ترین فرصتهای کشور برای حفظ امنیت غذایی در شرایط تحریم و نوسانات جهانی است.
۲. اقتصاد چرخشی و تبدیل «زائدات کشاورزی و پسماندهای صنایع غذایی» به «ثروت»
سالانه میلیونها تن زائدات و پسماندهای کشاورزی و غذایی در کشور ما یا سوزانده می شود یا بدون استفاده از بین می رود. دام سبک، می تواند این پسماندها را به باارزش ترین کالای خوراکی (پروتئین حیوانی) تبدیل کند. فرصت نهفته در این بخش، کاهش هزینه تولید از راه «مدیریت تغذیه» است. با به کارگیری دانش فرآوری این زائدات و پسماندها، میتوان حاشیه سود تولیدکننده را افزایش داد و هم زمان یک مساله و مشکل زیست محیطی را به یک فرصت اقتصادی تبدیل کرد.
انواع پسماندها و زائدات کشاورزی از قبیل ساقه و برگ باغات موز، برگ و میوه خرما، نیشکر، انواع کاه، تفاله گوجه فرنگی، تفاله زیتون، تفاله انواع میوه های آبگیری شده تنها بخش محدودی از این ظرفیت طبیعی در کشور است که می تواند مورد استفاده قرار گیرد.
۳. محصولات جانبی و ایجاد ارزش افزوده
لبنیات، پشم و پوست بخشی از تولیدات جانبی دام سبک هستند که در صورت مدیریت درست در زنجیره تولید- فرآوری-مصرف می توانند ارزش افزوده بالایی به وجود بیاورند. خروج از حالت تک محصولی (گوشت) و توجه نسبت به فرآورده های جانبی می تواند ضمن تقویت جایگاه فعالین این صنعت در تقویت بازارهای موازی از قبیل صنایع دستی، فرش بافی، محصولات غذایی و حتی صادرات و ارزآوری هم موثر باشد.
۴. پایدارسازی مشاغل جوامع روستایی و عشایری
دام سبک تنها شغلی است که می تواند با کمترین سرمایه ثابت (در مقایسه با دام سنگین یا صنایع دیگر)، بیشترین نرخ کارآفرینی را در روستاها بوجود آورد. این یعنی ممانعت از مهاجرت های بی رویه به حاشیه شهرها. تقویت این بخش، یعنی تزریق نقدینگی مستقیم به مناطق محروم و فعال سازی نیروی کار روستایی در محل زندگی آنها. وقتی دامداری از حالت سنتی به یک کسب و کار سودآور تبدیل گردد، جوانان روستایی به جای مهاجرت، به کارآفرینان این صنعت تبدیل خواهند شد.
سخن پایانی
فرصت های ما در دام سبک، محدود به تولید گوشت نیست؛ ما درحال گذار از «دامداری معیشتی» به «دامپروری اقتصادی» هستیم. با ترکیب دانش فنی، مدیریت هوشمند خوراک و بهینه سازی زنجیره فروش، دام سبک می تواند به یکی از پر سودترین و پایدارترین بخش های اقتصاد غیرنفتی تبدیل گردد.
زمان آن رسیده است که نگاه مان به این صنعت را از یک سنت قدیمی به یک «فرصت سرمایه گذاری استراتژیک» تغییر دهیم.
این یعنی تولید پروتئین با قیمت تمام شده ای که بر خلاف دام سنگین، کمتر تحت تأثیر نوسانات قیمت دلار قرار می گیرد. انواع پسماندها و زائدات کشاورزی از قبیل ساقه و برگ باغات موز، برگ و میوه خرما، نیشکر، انواع کاه، تفاله گوجه فرنگی، تفاله زیتون، تفاله انواع میوه های آبگیری شده تنها بخش محدودی از این ظرفیت طبیعی در کشور است که می تواند مورد استفاده قرار گیرد. زمان آن رسیده است که نگاه مان به این صنعت را از یک سنت قدیمی به یک فرصت سرمایه گذاری راهبردی تغییر دهیم.
مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب